Hayat benim için bir tiyatroydu..Bende oyuncu..Aklın himayesinde;yeni oyunlarla..Oynumda yalnız ona yer yoktu..Sevmek acı çekmekti ya..Gözlerimi karanlığa,Ellerimi zincirlere,nefesimi boşluğa bıraktım..Sonsuzluk özlemiyle yetindim..Sonsuzluğu öğrenebilmek için gizemler dolu bir sessizliğe gömüldüm..Sonunda sensizliğin bıraktığı boşlukta çığlık attım.Kim bilebilirdi ki...?Kimsenin beni duymayacağını biliyordum..Duymasını da beklemezdim zaten..Gözlerimi açtığım zaman;gölgelere doğru yürüyüp gerçeği bulmaktan korktum..Ellerimi uzattığımda beni dünya da tutacak özleminden..Sonsuzluk bitmezdi sürerdi.Ben sonsuzluğu sensiz hayal etmiştim..Şimdi kısacık bir ömrü senin sevginle,senin;sana var olan aşkınla geçirmek istiyorum....! Yaprakların dökülmesiyle başlamıştı hayat...Şimdi yaprakların dökülmesiyle son buluyor ...Seni özleyeceğim... OCAK 2008..:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder