Janet Finch'in White Oleandar adlı eserinden uyarlanmış toplumda ki sınıflar arasında ki farklı yaşam biçimlerine ayak uydurmaya çalışan Astrid'in (Alison LOHMAN) kutulara hapsettiği yaşamının hikayesi...Zambaklar zehirlidir,damarlarında ki zehri süte bıraktığı zaman,özünde ki renklerle gözünüzü cezbederler..Hırsla ilerleyen başarılı bir kadın gibi Ingrid(Michelle PFEIFFER)..Annesi Ingrid'in dokunuşlarıyla şekillenen Astrid yetimhaneye yerleşir ve....
Sanırım bu sefer kelimelerim film tanıtımı yapmaya zorladı beni,yıllar öncesinde izleyip halen daha rüzgarın uğultusu ve beyaz zakkumla aklımda canlanan bir başyapıt benim için..
Zor olan yeniden bir başlangıç yapmak mı?
Yaşamımın bir kısmını neden bir kutuya koyup kaldıramıyorum..Her bir başlangıcımda yanımda olmasını istediğim elveda demek zorunda kalıp da diyemediğim insanlar neden teker teker kayboluyor...Ve ben sadece kalmaları için direniyorum,dağılan parçalarımla..Kırılıp etrafa yayılan cam parçaları gibi...Bahar ilk defa bu kadar sessiz ve ben bu sessizlik yerine;tebessümlerimizle canlandırıp,şarkılarımızla hüznü susdurduğumuz sonbaharı istiyorum...Solmuş yaprak kırıntılarını elime alıp rüzgarla uçmasını beklemek istiyorum ve her bir kırıntının dönüşünü..Dökülmüş yapraklar arasında ayın o ışıltılı gülüşünü görene kadar renklerin hayallerime doğru akmasını..
Ayın yeniden bir sonbahar akşamında bana gülümseyeceğini biliyorum..
Son bir dilek daha dileyebilir miyim?
Sadece onları geri istiyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder