İlk mimim...

İlk mimimi fatodan almış bulunuyorum...Beni mimlediğin için teşekkürler..^^

Çocukluğunuzda anne ve babanızla (ya da aile büyükleriyle) yapmış olduğunuz ve sizi siz yapan şeylere katkısı olan bir olay, bir aktivite, bir eylem… Ve hangi yönünüze katkıda bulunduğu..

Dizlerime kadar gelen çimlerin arasında koşup onların gülüşmelerini izlemeye bayılırdım küçükken..Saçlarımı hiç bir zaman toplamazdım koşarken,her zaman rüzgara karşı koşardım..Koşduktan sonra büyük annemin onları toplaması için yanına gidip otururdum..O her zaman ki gibi saçlarımı büyük bir özenle toplayıp, bana güzel hikayeler anlatırdı..Annem ve babam genellikle yaz tatillerinde erken dönmek zorunda kalırdı Ankara'ya..Ben geceleri büyük annemin yanına gidip sonra ki gün neler yapacağımızı anlatmasını isterdim..Sanırım onu yaşarken kaybettim..Mavi gözlerinin ışıltısı altında göç eden ve gelmesini beklediğim insanların hikayelerini dinlerdim..Herkesin unutmak istediği ama benim defalarca dinlemek istediğim hikayeler..

Büyük annemden insanların dinleri,ırkları farklı bile olsa kalplerinde ki sevgi bağıyla anlaşabileceklerini öğrendim...Önemli olan arada ki güveni sürdürmek..

Çocukken oynamayı en çok sevdiğiniz oyun ve oyun aparatı?

Saklambaç...Ankara'da yaşadığımız binalar birbiri ile bağlantılı olduğundan dolayı ebe olan arkadaşımız bizi saatlerce aramak zorunda kalırdu..Camlar arasında diğer binaya geçip kolayca ebe yerine yaklaşıp sobeleyebiliyorduk..

Sokakta oynar mıydınız?

Bu soruyu anneme sorsaydınız size hiç sokakdan eve gelmediğimi söylerdi herhalde..Yazları saat 3'den 10-11'e kadar dışarda oyun oynardık...Sabahları güneş geçmesin diye de binada kendimiz için kurduğumuz minik barınakda saatlerce konuşurduk..

Çocukluğunuz ve ilk gençliğinizle ilgili keşke farklı olsaydı dediğiniz bir durum/olay…

Yeni insanlarla tanışmayı seven birisi değilim,iki kelimeyi bir araya getiremem zaten tanışırken..Her zaman sahip olduğum arkadaşlarımla adım atmak,tebessümlerimi onlarla paylaşmak isterim..Keşke her zaman yanımda var olan bir arkadaşım olsaydı..

Arkadaşlarımdan ayrılırken bunun bir son olduğunu ve yeni bir başlangıç yaptığımızı ve bu başlangıçda onlarında var olacağını söylemişdim liseden mezun olurken..
Yeni bir başlangıcı kırıntılar üzerine yapmışım galiba...Aynı şehirde nefes almamıza rağmen görüşemiyoruz..Keşke onları hiç kaybetmeseydim..
Sizin bir parçanız olduğunda onları kaybetmek o kadar zor oluyor ki..

Çocukluk ve ilk gençlikle ilgili iyi ki böyle olmuş dediğiniz bir olay…


İyi ki tebessümlerimle yaşamayı öğrenmişim..Kırgın olduğum zaman diğer insanları üzmekden çok korkuyorum ve onlara belli etmeden o günü geçirebiliyorum..

Varsa çocukluk dönemine dair bugünü etkileyen bir olay, anı:

Babaannem geceleri dışarda oynamamazı isterdi..Çünkü mezarlıklar üzerinde kurulu bir harmanımız vardı..Ama ben dışarıya çıkıp onlara şarkı söylerdim..Karayemişlerin arasına yinede korkudan yaklaşamazdım..Ay ışığında yıldızlara doğru uzanıp ateş böceklerini izlerdim..
Bugüne ne etkisi mi oldu?Sesimi beğenen birileri olduğunu biliyorum diyesim geldi nedense..:):D:D
Karanlıkla yanlızlığımı payleşıp,tek başıma şarkılar söylemeyi halen daha seviyorum...Rüzgar ve karanlık benim için bir yıldızın ışığını görebileceğim en iyi birliktelik...

Bende aramıza katılacağını umduğum Arthur'u (bey) mimliyorum..:):):)